ย้ายไปที่บลอคใหม่นะขอรับ http://saya-chan.exteen.com/

ใครที่แอดfav ไว้ก็ขออภัยด้วยนะขอรับ

ก็อย่างที่ว่าๆว่างเลยเอามาแปะประดับบลอคหน่อย

มาสคอตของซายะ มินิซายะ

อันนี้วาดเล่นในOCยากได้ใจมากเลย

รู้สึกตัวเองเป็นเจ้าแม่SDไงไม่รุ วาดได้แต่แบบนี้ วาดแบบพี่คาโอ มิคัง พี่มิอิ อะไรเทือกนั้นไม่ได้อ่ะ มันจะเบี้ยวมั่ง ไม่ถูกสัดส่วนมั่ง

อยากเรียนวาดรูปจังเลย

เอ๊ะ อะไรนักหนาเนี่ย ฝันอะไรแปลกๆอีกแล้ว ว่าแล้วก็เล่าให้ฟังเลยดีกว่า

เรื่องมีอยู่ว่า พวกเพื่อนๆของซายะเข้าไปในโบราณสถานแห่งนึง(ไม่รู้แห่งไหน) เป็นคล้ายๆปิรามิด แต่เก่าแก่มากๆ พอเดินขึ้นบันใดไปถึงขั้นสุดท้าย ก็มีคนออกมาต้อนรับ แล้วพาเราเข้าไปในปิรามิดนั่น

เมื่อถึงใจกลางปิรามิด เงยหน้าขึ้นไปเห็นอัญมณีหลายหลากสีประดับเป็นวงกลมพอมองลงไปมีช่อง(แบบประตูน่ะ)เรียงรายอยู่ พวกที่พาเราเข้ามาก็พลักเราลงไปในนั้นแล้วเดินออกไป พวกเราก็หาทางออกกันพักใหญ่จนเจอทางออกข้างๆปิรามิด พอพวกที่โยนเราลงมาเห็นก็พากันเรียกกองกำลังเสริมมาล้อมจับตัวไว้

พวกนั้นทำมือเหมือนปืนหันมางทางเราแล้วพูดว่า"เปรี้ยง"(โอ้โห น่ารักมาก=>ซายะ มิคัง)แล้วก็มีแสงสีต่างๆออกมาจากมือนั่น ซายะกับมิคังฉุดคอทุกคนลงไปกับพื้น พอตั้งหลักได้ก็วิ่งหนีกันสุดชีวิต แต่โดนดักล้อมไว้ทุกทาง ซายะเลยลองทำแบบที่พวกมันทำดู

นั่นคือทำมือเป็นรูปปืนแบบพวกมันแล้วก็พูดในสิ่งที่ไม่อยากจะพูดที่สุดออกมา "เปรี้ยง!"ผลคือมีแสงสีขาวพุ่งออกมาจากมือ เจาะทะลุหน้าอกของพวกชุดขาวนั่น(มันใส่ชุดขาว จำได้)พอพวกนั้นเริ่มอลหม่านกัน ซายะเลยสั่งให้เพื่อนๆทำตาม ปรากฎว่าได้ผลทุกคน แต่มีคนนึงร้องว่า"ปิ้ว"ออกมา (แต่แสงมันไม่ออก) เลยโดนพวกชุดขาวจับไว้ ซายะอ้อมไปข้างหลังแล้วก็"เปรี้ยง"ใส่ไป3นัด เพื่อนซายะยังปลอดภัยดี เลยเรียกทุกคนวิ่งมารวมกัน ยิงใส่ออกไปเพื่อเปิดทางแล้ววิ่งหนีออกมา

พอฝ่าออกมาได้ก็เจอแสงสีขาว เราวิ่งเข้าไปในนั้น และกลับมายืนอยู่บนสวนอะไรซักอย่าง สวยมากๆ มีทางเดินปูด้วยอิฐ ต้นไม้สูงใหญ่ อายุราวๆ100ปีทั้งนั้น ซายะเดินไปตามทางนั้นก็ลองทำมือไปเรื่อยเผื่อพลังเมื่อกี๊จะติดกลับมาด้วย เลยชี้นกชี้ไม้ไปเรื่อย จนเจอกับ หญิงจุลาลักษณ์(กุไปรู้จักเค้าตอนไหนวะ) ใส่ชุดนักศึกษาเดินอยู่ เขาเข้ามาทักเรา แล้วก็เดินไปด้วยกัน ซายะไปชี้ที่ต้นไม้ต้นหนึ่งแล้วพึมพัมว่า"ต้นไม้จงเกี่ยวผมผู้หญิงคนนี้"

กิ่งของมันขยับ และเกี่ยวเธอขึ้นไปบน้นไม้ ซายะเลยท่องใหม่ว่า"ต้นไม้ต้นนั้นจงปล่อยผู้หญิงคนนั้น"กิ่งไม้ก็ปล่อยหญิงลงทันที เธอรีบวิ่งมาข้างๆซายะ เดินไปเรื่อยๆจนเห็นตึก(น่าจะตึกเรียนมหาลัย) ซายะเลยแยกกับหญิงตรงนั้น วิ่งไปข้างขวา มีต้นไม้บังอยู่ซายะเห็นพี่หญิงกำลังมองอยู่เลยพึมพัมว่า"ขอให้เราล่องหน"เท่านั้นแหละเธอถึงกับอ้าปากค้าง วิ่งหนีไปทางตึกนั่นอย่างรวดเร็วซายะหัวเราะแล้วเดินไปทางต้นไม้ หลังต้นไม้นั้น มองเห็นหมอกลงทะเลบางๆ(สวยมาก อยากถ่ายเก็บไว้เลยแหละ)แล้วอากาศก็เย็นมาก ซายะหลับตาพอลืมตาขึ้นมา

ก็อยู่บนสนามหญ้าโรงเรียน!!! พวกเราดูมึนๆนิดหน่อย แต่ก็เดินขึ้นตึกเรียน แต่ดูเหมือนจะเป็นวันสอบเพราะมีเก้าอี้วางอยู่หน้าห้องเรียน ซายะเดินเห้องๆนึง เจอเพื่อนร่วมห้องนั่งอยู่ และกำลังดูหนังเรื่อง....เอ่อ...เรื่องแจ๋วกันอยู่ ซายะเดินไปเล่าให้พวกนั้นฟังแต่โดนขัดจังหวะด้วยใครไม่รู้อีกคน ที่รู้ๆคือสองคนนั้นคุยกันนานมาก นานซะจนซายะหลับไป พอตื่นขึ้นมาก็อยู่บนเตียงซะแล้ว

ซายะลุกออกจากเตียงไปหวีผม ลองพึมพัมดูว่า"หวีจงหวีผมเราเดี๋ยวนี้" เงียบขอรับ เงียบสนิท นกยังหยุดร้องเพลงเลย เลยหยิบหวีขึ้นมาหวีๆๆ แล้วมัดผมเดินเข้าห้องน้ำแปรงฟันเลยลองใหม่(เสียงก้องดี)"ยาสีฟันจงบีบใส่แปรงเดี๋ยวนี้"เหมือนเดิม ไม่ต้องถามหรอก เลยรีบๆแปรงฟันแล้วมากินข้าวเช้า

ปล.อยากไปอุทยานนั่นอีกรอบจัง ร่มรื่น คงหาในโลกนี้ไม่ได้อีกแล้วล่ะ สวยมากๆเลย